Mam już 4 miesiące i jestem coraz fajniejszy ;)

…i coraz bardziej nieznośny Ale i tak Mama i Tata kochają mnie najbardziej na świecie. A nawet jak jestem rozbawiony, wariuję i nie daję nic koło siebie zrobić, a oni tracą powoli cierpliwość, to wystarczy, że się do nich uśmiechnę i jest znowu super !!! A najbardziej lubię zabawy z Tatą przed kąpielą. Ale my wtedy szalejemy!!! Tylko mama po jakimś czasie zaczyna marudzić, bo  jestem zawsze taki rozbawiony, że potem ciężko mnie uspić

Ale, co tam Zobaczcie mnie przed kąpielą, tylko że niestety bez Taty, który trzymał takie coś wielkiego, ciężkiego i czarnego i robił mi tym zdjęcia

A Tata to taki uchwycacz momentów i łapacz chwilów. Ja się nie daję, a on i tak mnie upoluje tym swoim aparaciskiem. Tak jak na przykład wczoraj rano. Zaszedł mnie i złapał na gorącym uczynku jak kombinowałem, co by tutaj dzisiaj zbroić

Najlepszy strój na świecie ;).

W co go dzisiaj ubierzemy? Może w to, a może w to? A czy to będzie pasowało do tego?… No tak – myśli sobie Bartuś – we wszystkim mi ślicznie, ale błaaagam!!! Nie ubierajcie mnie!!! Ja chcę tak!!! No to niech ma, a co tam. Zawsze przed kąpielą Bartek ma swoje 5-minut w swoim ulubionym stroju, czyli pieluszce. A wtedy zabawy, radość, śmiech i wszelkie wariactwa nie mają końca A jak się Nasz synek prezentuje w swoim najlepszym stroju? A proszę bardzo, oto on:

I believe I can fly…

Za oknem zima. Nasi skoczkowie narciarscy łącznie z Adamem dają “ciała”, więc z moim najlepszym funflem Bartusiem rozpoczęliśmy solidne symulacje lotów narciarskich. Bartuś z wielką radością i uśmiechem pobijał rekord za rekordem, a mamusia Gosia fotograficznie dokumentowała jego wyczyny. I muszę stwierdzić, że spisała się na medal, a zadanie miała wcale nie łatwe, bo podpiąłem jej jeden z najbardziej wymagających obiektywów, gdzie margines błędu praktycznie nie istnieje.  A oto jak prezentował się Nasz kochany as przestworzy:

Razem z Gosią na zdjęciach? To tak jak zobaczyć Yeti.

Tak to się w tym Naszym życiu zdarzyło, że “szewc w dziurawych butach chodzi”. No może nie dosłownie, ale zawsze i wszędzie to ja przeważnie robię zdjęcia. A jak robię, to wiadomo, że mnie na nich nie ma. A już ja na zdjęciu razem z Gosią, to naprawdę prawdziwe święto. I tu właśnie wrócę się ponad 3 miesiące wcześniej, kiedy to wydarzył się taki cud i mamy zdjęcia, na których jesteśmy razem. A miało to miejsce podczas wspomnianych w poście niżej spacerów przedporodowych. Dokładnie 27 września, czyli na 2,5 dnia przed porodem moja siostra Ania wyciągnęła Nas na spacer, a ja jak zwykle zabrałem ze sobą aparat i obiektywy. Takiej okazji nie mogłem przepuścić. Dałem Ani sprzęt, powiedziałem co i jak ma robić i oto co jej wyszło, a raczej jak My wyszliśmy. W sumie naprawdę fajną pamiątkę zmajstrowała Nam siostra:

A dla odmiany ostatnie zdjęcie zrobiła mi Gosia:

Najważniejszy dzień w 2008 roku – przeżyjmy to jeszcze raz.

W Nowym Roku nadszedł czas na chwilę zadumy i podsumowanie tego, który dopiero co minął.  Na pewno był to rok bardzo obfitujący w różne wydarzenia, zarówno te dobre jak i te, o których chciałbym jak najszybciej zapomnieć. Generalnie był to rok wielkich zmian w moim życiu, zarówno osobistym jak i zawodowym. Do tych złych chwil i wydarzeń nie będę wracał, ale za to chciałbym przedstawić na pewno najważniejszy dzień w 2008 roku i na pewno jeden z najważniejszych w moim życiu. Tym dniem był 30 września, czyli dzień chłopaka. Ale zanim przejdę do rzeczy wrócę się ok. pół roku wcześniej, kiedy z przekonaniem obwieszczałem wszystkim w koło, że w dniu chłopaka dostanę najlepszy prezent – urodzi mi się synek – Bartuś. A mówiąc to, wcale nie znaliśmy z Gosią płci naszego dzidziusia. I okazało się, że trafiłem w 100% !!!

Ostatnie dni przed przyjściem na świat Bartusia spędziliśmy z Gosią na wypoczynku i wspólnych spacerach, do czego zresztą bardzo zachęcała wspaniała pogoda. A oto zdjęcia z Naszego ostatniego spaceru z 28 września:

A tak wyglądał brzuszek Gosi przed porodem. Oj, przywyczaiłem się do niego:

29 września Bartuś zaczął dawać pierwsze sygnały, że chce już wyjść do Nas, a 30 września dokładnie o godz. 0:40 przyszedł na świat!!! Oczywiście mnie przy tym nie mogło zabraknąć, a pierwsze chwile Bartusia oczywiście uwieczniłem na zdjęciach:

Informacja o narodzinach Bartusia od razu poszła w świat. Otrzymaliśmy mnóstwo gratulacji, które należały się przede wszystkim maleństwu i żonie, za ból i wysiłek, który przeżyła. A przy tym wielki szacunek dla wszystkich mam za to, co przechodzą. Ani przez moment nie żałuję, że byłem, czułem i widziałem narodzenie synka. Jest to niesamowite i piękne przeżycie, ale byłem tam głównie dla Gosi, żeby być jej wsparciem i ostoją, żeby nie była sama w tych ciężkich dla niej momentach. I chyba się sprawdziłem… A co do zdjęć, to… nie było łatwo. Słabe światło, ruch na sali, foty obowiązkowo bez lampy, a przede wszystkim łzy szczęścia w oczach wszystko bardzo ograniczały. Zwłaszcza te łzy, które powodowały, że naprawdę niewiele widziałem. Ale warto było!

Obroty, fikołki Naszego 3-miesięcznego bobasa.

Bartuś każdego dnia zaskakuje Nas czymś nowym. Od jakiegoś czasu już sam trzyma główkę w górze, ale od niedawna zaczął obracać się z brzuszka na plecki i to bardzo szybko i sprawnie. Oto próbka jego możlwości:

Ania i Mateusz – mój ostatni ślub w tym roku.

Dokładnie 29.11.2008 roku, czyli  w “Andrzejki” miałem przyjemność fotografować dzień ślubu niezwykle sympatycznej Pary Młodej, tj. Ani i Mateusza. Mimo, że pogoda nie rozpieszczała, to dobry humor nie opuszczał nikogo, co przełożyło się na późniejszą zabawę na weselu.

Podczas przygotowań więcej czasu spędziłem u Mateusza, ale o Ani także nie zapomniałem.

A tu kilka zdjęć z ostatnich chwil przed ślubem:

 

 

Ceremonia ślubu, podaczas której Młodzi przysięgli sobie miłość wzajemną odbyła się w Kościele Św. Jadwigi Królowej w Kielcach:

 

 I w końcu nadszedł czas na wesele, które odbyło się w domu weselnym Młyn w Morawicy/ k. Kielc, gdzie Młodzi oraz goście świetnie bawili się przy muzyce granej przez DJ Mirka Piróga.

Goście, czy starsi czy jeszcze całkiem młodzi bawili się wyśmienicie, a ja nie mogłem narzekać, że nie mam komu robić zdjęć. Migawka w aparacie chciała się zapalić, ale zresztą zobaczcie sami:

Za stołami też było wesoło:

A tu miałem bardzo sympatyczną konkurencję

Młodzi wielokrotnie przebywali na parkiecie i za każdym razem na ich twarzach widać było miłość, radość i chęć dobrej zabawy:

Nadszedł w końcu czas na zabawy  i oczepiny:

Pięknych panien do łapania welona nie brakowało:

Ani oraz jej świadkowej Asi dobry humor nie opuszczał:

A tego, żeby nigdy nie zabrakło:

Naśladowców Michaela Jacksona także nie zabrakło:

Po podziękowaniach dla rodziców nadszedł czas na ich wspólny taniec. A tak na marginesie niesamowicie sympatyczni ludzie.